Ακόμα αναρωτιέμαι αν έκανα σωστά...
...όταν εγκατέλειψα την πλωτή του πόλη.
Και δεν μιλάω μόνο για τη δουλειά μου.
Η αλήθεια είναι πως, τέτοιο φίλο...
...αληθινό φίλο...
...δεν ξαναβρίσκεις ποτέ.
Αν αποφασίσεις ν' αφήσεις τη θάλασσα...
Aν θέλεις να νιώθεις στεριά κάτω απ' τα πόδια σου...
Και τότε... δεν ακούς πια τη μουσική των θεών γύρω σου.
Αλλά, όπως συνήθιζε να λέει...
"Δεν έχεις ξοφλήσει...
...όσο έχεις μια καλή ιστορία...
...και κάποιον να την πεις".
Το πρόβλημα είναι...
...πως κανείς δεν θα πίστευε λέξη απ' την ιστορία μου.
Συνέβαινε κάθε φορά.
Κάποιος σήκωνε το κεφάλι του και την έβλεπε.
Είναι δύσκολο να το καταλάβεις.
Ήμασταν πάνω από χίλια άτομα στο καράβι.
Πλούσιοι ταξιδιώτες, μετανάστες...
...περίεργοι άνθρωποι κι εμείς.
Ένας μόνο την έβλεπε πρώτος.
Ίσως καθόταν τρώγοντας ή περπατούσε στο κατάστρωμα.
Ή έφτιαχνε το παντελόνι του.
Κοιτούσε ψηλά για ένα δευτερόλεπτο.
Μια γρήγορη ματιά στη θάλασσα και την έβλεπε.
Και τότε, στεκόταν εκεί...
...ριζωμένος στο σημείο, με την καρδιά να σφυροκοπά.
Και κάθε φορά, κάθε φορά, σας ορκίζομαι...
...γύριζε σ' εμάς, προς το πλοίο, προς όλους...
...και ξεφώνιζε!
Η Αμερική !!!
Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ 1900
Η Νέα Υόρκη.
Ο ένας που βλέπει την Αμερική πρώτος.
Υπάρχει ένας σε κάθε πλοίο.
Και μη νομίζετε πως είναι τυχαίο...
...ή καμιά οφθαλμαπάτη. Είναι η μοίρα.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή...
...χαραγμένη πάνω στη ζωή τους.
Κι όταν ήταν παιδιά, κοιτούσες τα μάτια τους...
...κι αν κοίταζες προσεκτικά, θα την έβλεπες κιόλας.
Την Αμερική.
Κι έχω δει αρκετές Αμερικές.
Έξι χρόνια στο καράβι, πέντε ταξίδια το χρόνο...
...Ευρώπη, Αμερική και πίσω...
...πάντα ρουφώντας τον ωκεανό.
Όταν πατούσες στη στεριά, δεν μπορούσες ούτε να κατουρήσεις ίσια.
Η τουαλέτα ήταν ακίνητη...
...αλλά εσύ συνέχιζες να ταλαντεύεσαι σαν βλάκας.
Μπορείς να φύγεις απ' το πλοίο. Αλλά όχι απ' τον ωκεανό.
Έκλεινα.
Τι μπορώ να κάνω για σας;
Όταν επιβιβάστηκα, ήμουν 24 ετών.
Και μ' ένοιαζε μόνο ένα πράγμα στη ζωή.
Να παίζω τρομπέτα.
Την πουλάω.
Είναι Κον!
Όχι άσχημη.
Τα καλύτερα χάλκινα που υπάρχουν.
Έξι λίρες και δέκα σελίνια. Τόσα μπορώ να δώσω.
Αυτό το κόρνο είναι όλη η ζωή μου.
Όσο ασήμαντος και να 'μαι, αξίζω πάνω από 20 δολάρια.
Αν είναι έτσι, δεν πιάνει ούτε μισή κορώνα.
Κλείσε την πόρτα φεύγοντας.
Εντάξει, μπάρμπα, κέρδισες.
Μόλις αγόρασες ένα κομμάτι μουσικής ιστορίας.
Αν θες τη συμβουλή μου...
...πήγαινε τώρα να φας ένα αξιοπρεπές γεύμα.
Τουλάχιστον, άσε με να παίξω μια τελευταία φορά.
Νεαρέ, δεν έχω ώρα για χάσιμο.
Καλά...
Κάνε γρήγορα, κλείνω.
Ευχαριστώ.
Πανομοιότυπο, δεν νομίζεις;
Είναι η μουσική που έπαιζες.
Τι είναι;
Δεν έχει όνομα.
Μόνο μια χούφτα άνθρωποι είχαν το προνόμιο να την ακούσουν.
Αυτό το στυλ... Απ' το πρωί αναρωτιέμαι...
...αλλά δεν βρίσκω ποιος είναι αυτός ο εκπληκτικός πιανίστας.
- Δεν τον έχεις ακούσει ποτέ. - Ποιος είναι;
Αν σου έλεγα πως αυτός ο πιανίστας δεν υπήρξε ποτέ...
...δεν θα ήταν ψέμα.
Δεν μ' αρέσουν τα μυστικά. Έλα τώρα, Γιάνκη...
Ποιος παίζει;
Αυτό είναι το μυστικό μου.
Ήταν ο πρώτος χρόνος αυτού του "κωλοαιώνα"...
...σύμφωνα με τα λόγια ενός θερμαστή του "Βιρτζίνιαν".
Πλούσια καθάρματα!
Μόνο γόπες τσιγάρων και βρώμικα μαντήλια χάνουν.
Δεν χάνουν ένα ρολόι...
...ούτε καν ένα παλιό Έλτζιν ή ένα μανικετόκουμπο.
Τι λέω; Ούτε ένα ψεύτικο κωλοδαχτυλίδι.
Κοίτα εδώ! Ένα ολόκληρο πούρο.
Πρέπει να ήταν και κάποιος φτωχός στο πάρτυ.
Κοίτα αηδίες!
Βρωμιάρηδες!
Οι πλούσιοι δεν ξεχνούν ποτέ, εκτός αν σου δάνεισαν λεφτά.
Τι στο καλό κάνεις εδώ;
"Τι Ντι Λέμονς".
Γειαχαραντάν, Λέμον!
- Μπασταρδάκι μεταναστών! - Έτσι κάνουν οι μετανάστες.
Το γεννάνε στο καράβι και το αφήνουν σ' εμάς να το ταΐζουμε.
Κι έτσι αποφεύγουν τις φασαρίες με τη Μετανάστευση.
Τι θα γίνει ένα τέτοιο αγόρι όταν μεγαλώσει;
Άλλος ένας μετανάστης.
Μη δίνεις σημασία σ' αυτά τα ζώα, Λέμον.
Πιες το όλο, αγόρι μου.
Το άφησαν στην πρώτη θέση, πάνω στο πιάνο!
Νόμιζαν ότι θα το βρει κανένας πλούσιος, να το μεγαλώσει.
Κι αντί γι' αυτό, ποιος του έτυχε;
Ένας φτωχός, ασήμαντος θερμαστής!
Κάποιος σ' έπιασε κορόιδο, Ντάνυ!
Αυτοί καλοπερνούν κι εσύ δυστυχείς!
Γαμώ τη φτώχεια!
Βρωμεροί αρουραίοι!
Στο κουτί έγραφε "Τ.D." Ξέρετε τι θα πει, βλάκες;
Α, το ξέχασα. Κανείς σας δεν ξέρει ανάγνωση.
Σημαίνει "Τhanks, Danny". "Ευχαριστώ, Ντάνυ"!
Για μένα το άφησαν και θα το κρατήσω. Να χεστείτε όλοι!
Ε, Ντάνυ! Πώς θα το βγάλεις το μικρό;
Δεν το έχω σκεφτεί ακόμα.
Πρώτον, θα του βγάλω τ' όνομά μου.
Ντάνυ Μπούντμαν.
Στη μέση θα βάλω τα αρχικά "Τι Ντι"...
...όπως οι πλούσιοι στα πουκάμισά τους.
Δεν θα 'ναι πιο αριστοκρατικό με τ' αρχικά στη μέση;
Όλοι οι κωλοδικηγόροι έχουν αρχικά στη μέση του ονόματος.
Ο δικηγόρος μου λεγόταν Τζόναθαν ΠΤΚ Γουόντερ.
Αν γίνει ο γιος μου δικηγόρος, θ' αυτοκτονήσω!
Τ' όνομα του παιδιού θα είναι Ντάνυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον.
Δεν είναι γιος δούκα, Ντάνυ!
Τον βρήκες Τρίτη, ονόμασέ τον "Τρίτη"!
Δεν είσαι τόσο βλάκας όσο δείχνεις, έγχρωμο αγοράκι!
Τον βρήκα τον πρώτο μήνα του πρώτου χρόνου...
...αυτού του νέου κωλοαιώνα. Θα τον πω "Χίλια Εννιακόσια"!
Χίλια Εννιακόσια; Μα αυτό είναι αριθμός!
Ήταν αριθμός, τώρα είναι όνομα.
Ντάνυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον...
...Χίλια Εννιακόσια!
Πώς μπορεί κάτι τόσο μικρό να χέζει τόσο πολύ;
Κι έτσι μεγάλωσε ο Χίλια Εννιακόσια.
Μέσα σε μια κούνια μεγάλη σαν καράβι.
Αλλά μια κι ο Ντάνυ φοβόταν μήπως του τον πάρουν...
...εξαιτίας των πιστοποιητικών και της βίζας...
...το παιδί έζησε τα πρώτα του χρόνια πάντα κρυμμένο...
...στην κοιλιά του "Βιρτζίνιαν".
Δοκίμασε κι εσύ τώρα.
Βάζε το δάχτυλό σου, να μη σου φύγουν τα γράμματα.
- "Μαν"... - Συνέχισε.
"Γκο"...
-Μα"... -Λίγο ακόμα.
"Μα".
Αγόρι μου, διαβάζεις σαν θεός!
Τώρα βάλ' τα όλα μαζί, σαν τις βαλβίδες στο καζάνι.
Μάνγκο... Μάμα.
Ωραία, συνέχισε!
Κάνε...
Μου...
Πλάκα.
Ντάνυ, γιατί γελάς;
Επειδή είναι ονόματα αλόγων. Δεν είναι αστεία;
Τρελαίνομαι γι' αυτά τα ονόματα. Διάβασε αυτό.
"Ευτυχισμένα Καπούλια".
"Τολμηρή Κοπελίτσα".
Κι αυτό εδώ. "Καυτή Μαμά".
Τι είναι η μαμά, Ντάνυ;
Μαμά;
Η μαμά είναι άλογο.
- Άλογο; - Κούρσας.
Και μάλιστα, η μαμά είναι το καλύτερο άλογο στον κόσμο.
Καθαρόαιμο. Αν στοιχηματίσεις σε μαμά, πάντα κερδίζεις.
"Τάνο Ντ' Αμάτο".
Ο Βασιλιάς των Λεμονιών.
Μπαμπά, βάλε το δάχτυλό σου και διάβασε εδώ.
Τ.D. δεν σημαίνει "Τhanks Danny".
Ποιος είναι αυτός ο λαπάς; Αρκετά διάβασες απόψε.
- Το πολύ διάβασμα βλάπτει. - Τι άλλο βλάπτει, Ντάνυ;
Ό,τι είναι έξω απ' το "Βιρτζίνιαν" είναι κακό.
Τα πάντα.
Έχουν καρχαρίες στη στεριά που σε τρώνε ζωντανό.
Μείνε μακριά τους, ακούς;
Τι είναι ορφανοτροφείο;
Το ορφανοτροφείο είναι σαν...
...μια φυλακή που βάζουν αυτούς που δεν έχουν παιδιά.
Δηλαδή αν δεν είχες εμένα, θα σ' έβαζαν σε ορφανοτροφείο;
Ακριβώς, μικρέ μου Λέμον. Καληνύχτα.
Πρόσεξε, Ντάνυ!
Φωνάξτε το γιατρό!
Ντάνυ, μίλα μου!
Ένα χάιδεμα στην πλάτη ήταν, παιδιά.
Το "Χόλυ Σουτ"...
και το "Οι Kαιροί...
...Ήταν Καλοί"...
...ακυρώθηκαν.
Τρεις μέρες έκανε να τα τινάξει ο γερο-Ντάνυ.
Έφυγε πάνω στην έκτη κούρσα του Σικάγου.
"Πόσιμο Νερό" δύο μήκη μπροστά απ' τη "Σούπα Λαχανικών"...
...και πέντε από τη "Γαλάζια Βάση".
Στο όνομα του Πατρός...
...και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν.
Μουσική.
Ο Χίλια Εννιακόσια ήταν τότε οχτώ χρονών.
Θα 'χε κάνει το ταξίδι μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής περίπου 50 φορές, νομίζω.
Ο ωκεανός ήταν το σπίτι του.
Ποτέ δεν πάτησε πόδι στη στεριά. Ποτέ.
Αν και την είχε δει από τα λιμάνια εκατό φορές.
Αλλά ποτέ δεν κατέβαινε απ' το καράβι.
Το πρόβλημα ήταν πως, για τον κόσμο, δεν υπήρχε.
Δεν υπήρχε μια πόλη, μια ενορία, ένα νοσοκομείο...
...μια φυλακή ή μια ομάδα μπέιζμπολ...
...που να είχε τ' όνομά του γραμμένο κάπου.
Δεν είχε χώρα...
...δεν είχε ημερομηνία γέννησης, ούτε οικογένεια.
Ήταν οχτώ χρονών, αλλά επισήμως...
...δεν είχε καν γεννηθεί.
Καπετάνιε, ξυπνήστε!
- Πώς το λένε; - Χίλια Εννιακόσια.
Όχι το τραγούδι, το παιδί.
- Χίλια Εννιακόσια. - Όπως το τραγούδι!
1900, αυτό που κάνεις είναι αντίθετο με τους κανονισμούς.
Χέσε τους κανονισμούς!
Δεν καταλαβαίνω, όμως...
τι σχέση έχει αυτός ο δίσκος με όλα αυτά.
Αυτός ο δίσκος δεν θα 'πρεπε να υπάρχει.
Η μοναδική μήτρα καταστράφηκε αμέσως μόλις γράφτηκε.
Μήτρα είναι αυτή!
Πολύ βολική για ζωντανές ηχογραφήσεις.
Πώς βρέθηκε στα χέρια σου;
Ολόκληρη μέρα μου 'φαγε...
...να συναρμολογήσω τα κομμάτια.
Τα βρήκα κατά τύχη.
Κρυμμένα μέσα σ' ένα απ' αυτά τα δύο πιάνα.
Τ' αγόρασα από έναν έμπορο μεταχειρισμένων.
Είχαν αδειάσει ένα παλιό πλοίο-νοσοκομείο στο Πλύμουθ.
- Από πού είσαι; - Λίβερπουλ.
- Τι δουλειά κάνεις; - Μπαρμπέρης.
- Τι δουλειά κάνεις; - Ξυλουργός... Μηχανικός!
Εσύ τι κάνεις;
- Παίζω τρομπέτα. - Έχουμε μουσικούς. Άλλος!
Πού στο διάολο πάει;
- Τι είναι αυτό που παίζεις; - Δεν ξέρω.
Όταν δεν ξέρεις τι είναι, είναι τζαζ!
Ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μ' ελπίδα στα μάτια τους.
Οι αποχαιρετισμοί, οι σειρήνες...
Κι ο μεγάλος πλωτός κόσμος άρχισε να κινείται.
Έμοιαζε σαν ένα μεγάλο πάρτυ.
Ένα τεράστιο γλέντι, μόνο για μένα.
Αλλά τρεις μέρες αργότερα, ο ωκεανός βαρέθηκε τα γλέντια.
Κον!
Τι τρέχει; Σε είχα για θαλασσόλυκο.
Ο καινούριος τρομπετίστας δεν είσαι; Και παίζεις μια Κον.
Έλα μαζί μου. Έχω μια θεραπεία για τη δυστυχία σου.
Βγάλε τα φρένα.
- Είναι τρελό! - Δείξε μου εμπιστοσύνη.
Βγάλε τα φρένα.
Κάτσε δίπλα μου.
Τρελός είσαι;
Ανέβα τώρα, αλλιώς δεν θ' ανεβείς ποτέ.
Πες μου κάτι. Έχεις παιδιά;
Όπου να 'ναι θα σε κλείσουν σε ορφανοτροφείο.
Θεότρελος είναι.
- Μαμά! - Ξέρεις από άλογα, βλέπω.
Καλησπέρα, καπετάνιε. Πάμε βόλτα;
Ξαναπές μου πόσο μεγάλη ήταν η τζαμαρία.
Πολύ μεγάλη τζαμαρία!
Θα φτυαρίζουμε κάρβουνο μέχρι την αιωνιότητα.
Τουλάχιστον ξέρεις τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις.
- Απ' τη Ν. Ορλεάνη είσαι; - Πώς το ξέρεις;
Τη λατρεύω αυτή την πόλη.
Έχω αρκετό καιρό να πάω.
Το χειμώνα είναι πανέμορφη.
Και τον Μάρτη...
...πάντα μπορεί να βρεθεί ένα απόγευμα...
...εκεί που δεν το περιμένεις...
...που γλιστράει η ομίχλη...
...ένα γαλακτερό φράγμα...
...κρεμασμένο πάνω απ' τα φώτα των δρόμων.
Κόβει τα πάντα...
...σαν μια λευκή λεπίδα.
Κι είναι μαγεία!
Τα σπίτια χάνουν το επάνω τους πάτωμα...
...τα δέντρα χάνουν τα κλαδιά τους...
...η εκκλησία του ΣαινΤΛούις χάνει τα καμπαναριά της.
Οι περαστικοί χάνουν τα κεφάλια τους.
Απ' το λαιμό κι επάνω, όλα εξαφανίζονται.
Στην πλατεία Τζάκσον βλέπεις μόνο αποκεφαλισμένα σώματα...
...που σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλον λέγοντας...
"Τι κάνει η μαμά σου κι οι άλλοι;"
Κρίμα που δεν κρατάει πολύ. Πώς τα ξέρεις όλα αυτά;
Από τότε που επιβιβάστηκα...
...ακούω να λένε για κάποιον.
Λένε ότι γεννήθηκε πάνω σ' αυτό το πλοίο...
...και ποτέ δεν κατέβηκε από τότε.
Παλαβή ιστορία!
20 χρόνια χωρίς να πατήσει πόδι στη στεριά;
27.
Λένε ότι παίζει μουσική που κανείς δεν έχει ξανακούσει.
Κι εγώ έχω ακούσει γι' αυτόν.
Στην αρχή...
...νόμιζα ότι ήσουν εσύ. Αλλά, κάτι δεν ταίριαξε.
Σκέφτηκα, αν είναι ο Χίλια Εννιακόσια...
...πώς μπορεί να ξέρει τόσο καλά τη Νέα Ορλεάνη;
Επειδή, εσύ έχεις πάει στη Ν. Ορλεάνη.
Αν σου έλεγα πως δεν έχω πατήσει πόδι, θα με πίστευες;
Όποιος κι αν είσαι...
...Μαξ Τούνυ.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω.
Πώς πάμε;
Υποτίθεται πως θα το ανατινάξουμε...
...όχι να περιμένουμε να το φάνε τα ψάρια.
Δεν θ' ανατινάξετε τίποτα...
...επειδή σ' αυτό το πλοίο είναι ο καλύτερός μου φίλος!
Θα είστε όλοι υπεύθυνοι για φόνο.
Πάρτε τον από δω! Κάντε ό,τι θέλει, αρκεί να τον ξεφορτωθώ!
Δεν το βγάζω απ' το μυαλό μου, ούτε είμαι τρελός.
Αν σας λέω πως υπάρχει άνθρωπος στο "Βιρτζίνιαν"...
...θα πει πως υπάρχει!
Το καθαρίσαμε το σαράβαλο απ' τη πλώρη ως την πρύμνη.
Ούτε χερούλια πόρτας δεν έμειναν. Μόνο δυναμίτης!
Πώς είσαι σίγουρος πως υπάρχει άνθρωπος; Δώσε αποδείξεις!
Επειδή εγώ είμαι ο μαλάκας που θα πατήσει το κουμπί.
Είμαι σίγουρος πως είναι εκεί.
Πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου στο "Βιρτζίνιαν".
Τελειώσαμε, παιδιά!
Παίξε!
Τι διάολο σκέφτεσαι όταν παίζεις;
Πού τρέχει το μυαλό σου όταν πατάς τα πλήκτρα;
Χτες βράδυ ήμουν σε μια όμορφη χώρα.
Γυναίκες με αρωματισμένα μαλλιά. Όλα έλαμπαν.
Κι ήταν γεμάτη τίγρεις.
Ταξίδευε.
Και κάθε φορά κατέληγε κάπου αλλού.
Στην καρδιά του Λονδίνου, σ' ένα τρένο στην εξοχή...
...στο χείλος ενός τεράστιου ηφαιστείου...
...στη μεγαλύτερη εκκλησία του κόσμου...
...να μετρά τις κολώνες, κοιτώντας τους Εσταυρωμένους.
Ταξίδευε.
Ε, νεαρέ! Παίξε μας μια καλή ταραντέλλα!
Κι εσύ δείξε μου πώς πάει μια ταραντέλλα, κουμπάρε!
Η Αμερική!
Γιατί, που να παρει η ευχή, δεν κατεβαίνεις;
Μόνο μια φορά;
Να δεις τον κόσμο μόνος σου...
...με τα δικά σου μάτια.
Το έχεις σκεφτεί; Μπορείς να κάνεις ό,τι θελήσεις.
Ο κόσμος θα τρελαθεί μαζί σου.
Μπορείς να βγάλεις πολλά λεφτά, μεγάλε!
Ν' αγοράσεις το καλύτερο σπίτι.
Να παντρευτείς.
Γιατί όχι;
Ακόμη κι ο Θεός ξέρει ότι δεν μπορείς να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου...
...ταξιδεύοντας μπρος-πίσω σαν γιο-γιο.
Εκεί έξω είναι ο κόσμος.
Δεν έχεις παρά να κατεβείς μια σκάλα πλοίου.
Και τι είναι η σκάλα;
Μερικά ηλίθια σκαλιά.
Για τ' όνομα του Θεού, τα πάντα σε περιμένουν στον πάτο της σκάλας.
Γιατί δεν το κάνεις...
...μία φορά;
Γιατί δεν κατεβαίνεις;
Γιατί; Γιατί; Γιατί; Γιατί;...
Νομίζω πως οι άνθρωποι της στεριάς...
...σπαταλάνε πολύ χρόνο ρωτώντας "γιατί".
Έρχεται ο χειμώνας, αδημονείς για το καλοκαίρι.
Έρχεται το καλοκαίρι, ζεις με το φόβο του χειμώνα.
Γι' αυτό δεν κουραζόμαστε ποτέ να ταξιδεύουμε.
Πάντα κυνηγάμε κάποιο μακρινό μέρος...
...όπου είναι συνέχεια καλοκαίρι.
Δεν μου φαίνεται και τόσο δελεαστικό.
Σταθείτε! Σταματήστε τα όλα!
Σου ζητώ συγνώμη που επέτρεψα στον εαυτό μου να...
Η μουσική σου είναι τόσο δυνατή.
Θέλεις ένα τσιγάρο;
Δεν φαίνεσαι πολύ χαρούμενος που πας στην Αμερική.
Δεν φταίει η Αμερική.
Φταίνε όλα όσα αφήνω πίσω.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, ήξερα μόνο το χωράφι μου.
Ο κόσμος για μένα άρχιζε και τελείωνε σ' αυτό το μικρό κομμάτι γης.
Ποτέ δεν περπάτησα σε δρόμο μεγάλης πόλης.
Ίσως δεν καταλαβαίνεις, αλλά...
Καταλαβαίνω απόλυτα.
Ξέρω κάποιον που έχει ζήσει κάτι πολύ παρόμοιο.
Και μια μέρα στέγνωσε κι εκείνου το χωράφι;
Κι η γυναίκα του κλέφτηκε μ' έναν παπά;
Κι ο πυρετός πήρε...
...τα πέντε του παιδιά;
Όχι, αλλά κατέληξε κι αυτός μόνος.
Τότε είναι πιο τυχερός από μένα.
Μου έχει μείνει μια κόρη.
Η μικρότερη. Γλίτωσε.
Για χάρη της αποφάσισα μια μέρα...
...να πολεμήσω τη γρουσουζιά μου...
...και να ταξιδέψω χωρίς προορισμό.
Και τότε μια μέρα...
...περνώντας μια απ' τις πόλεις που δεν είχα ξαναδεί...
...βρέθηκα σ' έναν λόφο.
Και είδα το πιο όμορφο πράγμα της ζωής μου:
Τη θάλασσα.
Τη θάλασσα;
Δεν την είχα ξαναδεί.
Σαν να με χτύπησε κεραυνός.
Επειδή άκουσα τη φωνή...
- Τη φωνή της θάλασσας; - Ναι!
Τη φωνή της θάλασσας!
Δεν την έχω ακούσει ποτέ.
Η φωνή της θάλασσας είναι σαν κραυγή.
Κραυγή μεγάλη και δυνατή...
...που ξεφωνίζει συνέχεια.
Και αυτό που ξεφώνιζε ήταν:
"Εσυ, ρε..."
"...που έχεις σκατά αντί για μυαλό στο κεφάλι σου..."
"...η ζωή είναι πελώρια!"
"Το καταλαβαίνεις;"
"Πελώρια".
Ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι.
Μέσα στο κεφάλι μου έγινε επανάσταση.
Έτσι αποφάσισα ξαφνικά ν' αλλάξω τη ζωή μου.
Ν' αρχίσω απ' την αρχή.
Ν' αλλάξω ζωή. Ν' αρχίσω απ' την αρχή.
Αυτό πες στο φίλο σου.
Χίλια Εννιακόσια!
Είμαι ο Μαξ Τούνυ.
Ο φίλος σου!
Βγες έξω, Χίλια Εννιακόσια!
Κι εγώ είμαι φίλος σου! Ακόμα κι αν δεν έχουμε γνωριστεί!
Μην ανησυχείς, δεν υπάρχει αστυνομία!
Είπες κάτι για ένα πιάνο. Πού ήταν ακριβώς;
Το βρήκαμε εκεί.
Χίλια Εννιακόσια!
Στο βιολί, όλος δικός σας, Μπιλ Ντάγκλας!
Στην τούμπα και το μπάσο, ο Φρέντι Λοεκάνο!
Ο Μαξ Τούνυ στην τρομπέτα!
Και τέλος, στο πιάνο...
...ο Ντάνυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον 1900!
Ο μεγαλύτερος!
Για τελευταία φορά, 1900, παίξε μόνο...
Μόνο τις σωστές νότες.
Πάμε, πάμε...
Τελειώσαμε.
Πού τη βρίσκεις;
Ποια;
- Τη μουσική. - Δεν ξέρω.
Βλέπεις εκείνη τη γυναίκα, για παράδειγμα;
Μοιάζει να σκότωσε τον άντρα της, με τη βοήθεια του νεαρού εραστή της.
Και τώρα το σκάει με τα κοσμήματα της οικογένειας.
Δεν νομίζεις ότι της πάει η μουσική;
Γαμώτο, δίκιο έχεις!
Βλέπεις εκείνον εκεί;
Δεν μπορεί να ξεχάσει τίποτα.
Άκου τη μουσική του.
Το κεφάλι του πάει να σκάσει απ' τις αναμνήσεις και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι' αυτό.
Κοίτα κι εκείνη εκεί.
Μοιάζει σαν πόρνη που σκέφτεται να γίνει καλόγρια.
Είναι απίστευτο!
Κοίτα αυτόν τώρα.
Βλέπεις πώς περπατάει;
Θα 'λεγα πως φοράει το σμόκιν κάποιου άλλου...
...κρίνοντας απ' τον τρόπο που το φοράει.
Θα 'λεγα ότι είναι λαθρεπιβάτης που χώθηκε στην πρώτη θέση...
...ψάχνοντας για ερωτική περιπέτεια.
Αυτός έχει "Αμερική" χαραγμένο στα μάτια του.
Θα είναι ο πρώτος που θα τη δει.
Τον ακούω ήδη να ξεφωνίζει.
- Δεν μου κάνεις πλάκα. - Αυτή τη φορά θα πάρω τα λεφτά μου πίσω.
Αυτή είναι η μέρα του. Ο Μαξ θα πάρει τα λεφτά του πίσω!
Σίγουρα!
Σίνγκλετον Λη Κλαιρ.
- Εμπρός; - Χαίρετε.
Δεν με ξέρετε, αλλά μήπως θα μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε λίγο;
Να κουβεντιάσουμε; Για τι πράγμα;
Για ό,τι θέλετε. Για τον καιρό;
Ο,τιδήποτε. Διαλέξτε ή απορρίψτε εσείς το θέμα.
Πρόστυχο τηλεφώνημα κάνεις;
Χριστέ μου!
Εσύ είσαι ο μάγκας με το "πιασάρικο" όνομα;
Ε! Φίλε! Πού πας; Πρέπει να μιλήσουμε!
Έλα!
Να πάρει!
Περίμενε! Ε! Περίμενε!
Να σου μιλήσουμε θέλουμε μόνο!
Φιλαράκο, στάσου ένα λεπτό, ρε.
Σταμάτα, ρε καθήκι!
Έλα έξω!
- Δε θέλουμε να σου κάνουμε κακό! - Μουσικοί είμαστε!
Παίζουμε σε ορχήστρα τζαζ!
Καλή όρεξη.
Αυτό ξαναπές το, αδερφέ. Αυτό ξαναπές το.
Εσύ είσαι αυτός που παίζει δέκα είδη τζαζ μαζί;
Για να 'μαι ειλικρινής, δεν τα έχω μετρήσει. Απλά, ένας πιανίστας είμαι.
Λοιπόν, καλύτερα άρχισε να μετράς, φιλαράκο. Μας έστειλε αυτός που εφεύρε την τζαζ.
Αλήθεια; Τι με θέλει;
Σε καλεί σε πιανο-μονομαχία.
Τζέλυ Ρολ, γιατί πας στην Ευρώπη με ατμόπλοιο...
...ενώ δεν έμπαινες σε τίποτα μεγαλύτερο παρά μόνο σε ποταμόπλοιο του Μισισιπή;
Δεκάρα δεν δίνω για την Ευρώπη.
Ο μόνος λόγος που μπαίνω σ' αυτόν τον σκυλοπνίχτη...
...είναι επειδή θέλω να γνωρίσω έναν κύριο.
Λένε ότι παίζει φοβερό πιάνο!
Αλλά απ' ό,τι ακούω, δεν πατάει το πόδι του στη στεριά.
- Για μένα μιλάει; - Για σένα μιλάει βέβαια!
Μου είπαν: "Ε! Τζέλυ!"...
"Κάποιος παίζει πιάνο καλύτερα από σένα!"
Κι εγώ είπα στον εαυτό μου: "Εαυτέ, πώς μπορεί να παίζει τόσο καλά..."
"...όταν δεν έχει τα κότσια να κατεβεί απ' το κωλοκαράβι;"
"Που να πάρει, Τζέλυ! Εσύ εφεύρες την τζαζ!"
"Ε, λοιπόν...", είπα, "...γαμώτο!"
"Μπορείς να πάρεις ένα εισιτήριο πρώτης θέσης για την Ευρώπη..."
"...και το καράβι που θα σε πάει, απλά σηκώνοντας το μικρό σου δαχτυλάκι".
Βγάλτε φωτογραφία, παιδιά. Βγάλτε φωτογραφία.
Πες την αλήθεια. Φοβάσαι;
Δεν ξέρω.
Γιατί μονομαχία;
Τι γίνεται στη μονομαχία;
Ελπίζω ο Τζέλυ Ρολ να είναι τόσο καλός όσο λένε.
Άκουσα πολλά γι' αυτόν πίσω στην Αμερική.
Είναι αράπης.
Νομίζω ότι κάθεσαι στη θέση μου.
Εσύ είσαι αυτός που εφεύρε την τζαζ, σωστά;
Έτσι λένε.
Κι εσύ είσαι αυτός που δεν μπορεί να παίξει...
...αν δεν έχει τον ωκεανό κάτω απ' τον πισινό του, σωστά;
Έτσι λέω εγώ.
"Επιτρέψτε μου, σας παρακαλώ".
Ο Τζέλυ Ρολ Μόρτον δεν έπαιζε.
Χάιδευε τις νότες.
Ηχούσαν σαν μεταξωτό μεσοφόρι που γλιστρά σε γυναικείο σώμα.
Τα χέρια του ήταν πεταλούδες. Τόσο ελαφρά.
Είχε αρχίσει την καριέρα του στις κακόφημες γειτονιές της Ν. Ορλεάνης.
Και, ω ναι, έμαθε να χαϊδεύει τα πλήκτρα μέσα σ' εκείνα τα πορνεία.
Οι άνθρωποι που το 'καναν επάνω δεν ήθελαν φασαρία.
Ήθελαν μουσική που να γλιστρά πίσω απ' τις κουρτίνες...
...και κάτω απ' τα κρεβάτια, χωρίς να ενοχλεί το πάθος.
Αυτό το είδος μουσικής έπαιζε.
Και σ' αυτό, ήταν πραγματικά ο καλύτερος.
Μπράβο! Μπράβο!
Η σειρά σου, ναύτη.
Άντε.
Μα τι κάνει;
"Άγια Νύχτα";
Αυτό δεν είναι χριστουγεννιάτικος ύμνος;
Καταλαβαίνει καθόλου ότι είναι διαγωνισμός;
Δεν ήξερα καθόλου ότι η "Άγια Νύχτα" είναι τζαζ.
Ήρθαν Χριστούγεννα κιόλας;
Πώς το λένε το άλλο; Α, ναι. "Δεύτε ίδομεν πιστοί"! Μ' αρέσει!
Άντε, Τζέλυ Ρολ, δείξε μας τι θα πει τζαζ!
Ω, ναι! Δείξε μας!
Τι έπαθες;
Δεν φταίω εγώ. Η μουσική με κάνει να κλαίω.
Ολόκληρο το πλήρωμα ποντάρισε σε σένα.
Έπαιξα όλα μου τα λεφτά, κι εσύ κάθεσαι εδώ κλαψουρίζοντας.
Λοιπόν, κόψε τις βλακείες κι άρχισε να σκέφτεσαι τη μουσική σου.
- Μπορώ να στοιχηματίσω κι εγώ; - Όχι!
Είναι γρουσουζιά να στοιχηματίζεις στον εαυτό σου.
Δεν θέλω να στοιχηματίσω στον εαυτό μου, αλλά σ' αυτόν. Είναι ο καλύτερος.
Είσαι τρελός, το ξέρεις;
Ναι, αλλά έτσι, αν χάσω, θα πάρεις τα λεφτά σου πίσω.
- Αυτή είναι τζαζ. - Καταπληκτική ερμηνεία.
Άντε, ρε μεγάλε. Μην τον αφήνεις να σε εκθέτει.
Είναι ακριβώς το ίδιο μουσικό κομμάτι, αγάπη μου.
Ναι, σίγουρα. Εντάξει.
Πραγματικά αυτό είναι το τέλος.
Απίστευτο.
Εύχομαι να μπορούσα να παίξω έτσι.
Έλα τώρα! Μπορείς να παίξεις ακόμα καλύτερα.
Τζέλυ, δείξ' τους πώς βουλιάζουν ένα πλοίο!
Αυτό βάλ' το στον κώλο σου.
Ε, Μαξ.
- Μου δίνεις ένα τσιγάρο; - Δεν το χειρίζεσαι σωστά.
- Δώσ' μου, είπα, ένα τσιγάρο. - Δεν καπνίζεις.
Τι έχεις πάθει; Μπορούσες να τον νικήσεις με το ένα χέρι. Άντε λοιπόν!
Θα μου δώσεις ένα τσιγάρο;
Θα φτυαρίζουμε κάρβουνο 200 χρόνια κι εσύ ζητάς...
Δωσ' μου ένα τσιγάρο, ρε γαμώτο, εντάξει;
Ησυχία.
Πήγες γυρεύοντας, μαλάκα.
Κάπνισέ το εσύ. Εγώ δεν ξέρω πώς.
Γαμώτο!
Ο Τζέλυ Ρολ Μόρτον πέρασε το υπόλοιπο ταξίδι κλεισμένος στην καμπίνα του.
Όταν φτάσαμε στο Σάουθαμπτον, κατέβηκε απ' το "Βιρτζίνιαν" και γύρισε στην Αμερική.
Θυμάμαι που ο 1900 τον κοίταζε να περπατάει στην έρημη προκυμαία...
- ...και το μόνο που είπε ήταν... - Χέσε και την τζαζ.
Αυτό ακριβώς είπε. "Χέσε και την τζαζ".
Απίστευτη ιστορία. Απίστευτη!
- Έχασα τίποτα σημαντικό; - Μάλλον.
Να πάρει!
Μην ανησυχείς, ο φίλος μας θα στα ξαναπεί. Σωστά;
- Και βέβαια. - Ευχαριστώ.
Είναι πολύ καλός στο να λέει παραμύθια.
- Δεν είναι παραμύθι, κύριε. - Δεν υπάρχει κανείς εδώ!
Επειδή είμαστε πολλοί. Τον τρομάξαμε.
Λυπάμαι. Τώρα φύγε απ' το καράβι, αλλιώς θα βάλω να σε συλλάβουν.
Γύρνα στη δουλειά σου. Γρήγορα!
- Δώσ' μου άλλη μια ευκαιρία. - Πάρε δρόμο, φίλε.
Αύριο το μεσημέρι, αυτό το καράβι θα 'ναι παρελθόν.
Σταμάτα, αλλιώς πυροβολώ.
Σ' έπιασα!
Ήρεμα, μπάρμπα, εγώ είμαι.
- Πάλι εσύ, ε; - Ναι. Κατέβασε το κανόνι, εντάξει;
Πουλάς το όργανο και μετά το ξανακλέβεις; Παλιό κόλπο.
Έπρεπε να το είχα υποψιαστεί πως ήσουν κλέφτης.
Όχι, όχι. Αυτό έψαχνα.
Τι το θέλεις;
Είναι θέμα ζωής και θανάτου. Χρειάζομαι κι έναν φωνόγραφο.
Κλέφτης και ψεύτης;
- Μπάρμπα, δεν έχω πολύ καιρό! - Εγώ έχω! Και κρατάω και όπλο!
Τώρα που το σκέφτομαι, από πότε έκοβαν δίσκους πάνω στα ατμόπλοια;
Αν παίζει ο φίλος σου, τότε σε κάποια φάση της ζωής του πρέπει να κατέβηκε απ' το καράβι!
- Σωστά; - Αποκλείεται, μπάρμπα.
Έκανε αυτή την παθιασμένη ηχογράφηση προσωπικά.
Νομίζω ότι είναι το καλύτερό του έργο.
Αλλά δεν κατέβηκε απ' το πλοίο ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Ο ουρανός είναι το όριο, κύριε 1900.
Αν γίνει ανάρπαστος ο δίσκος, -και νομίζουμε ότι θα γίνει-...
...θα πας πολύ μακριά, κύριε Δεκαεννιά.
Σε πειράζει να σε φωνάζω Δεκαεννιά;
- Θα πονέσει, ε; - Είμαστε έτοιμοι, κύριοι.
Με το τρία. Ένα, δύο, τρία...
Ω, Δεκαεννιά!
Αυτό είναι ένα εκπληκτικό κομμάτι! Πώς λέγεται;
Θα κάνει τον κόσμο να κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Πρέπει, όμως, να έχει τον σωστό τίτλο.
Κάτι πιασάρικο, όπως "Στο Ρυθμό της Αύρας" ή...
- Υπέροχος, όπως συνήθως. - "Γλυκιά δεκαεννιάχρονη", αυτό είναι.
Θα γίνεις διάσημος.
Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι το "μεγάλο βήμα".
Ποιο μεγάλο βήμα;
Να κατεβείς. Ν' αφήσεις αυτές τις απαίσιες σανίδες και ν' ακολουθήσεις...
...ν' ακολουθήσεις τη δόξα σου και το χρήμα.
Δεν θέλω να σας διακόψω, παιδιά, αλλά...
...μ' αυτό το δίσκο μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις...
...χωρίς να πατήσεις το πόδι σου έξω απ' αυτό το καράβι.
Θα τυπώσουμε εκατομμύρια αντίτυπα...
...για ν' ακούσει όλος ο κόσμος...
...την υπέροχη μουσική σου, Δεκαεννιά.
Κύριε Δεκαεννιά;
Η μουσική μου δεν πάει πουθενά χωρίς εμένα.
Μην το αγγίζεις!
Τι κάνεις; Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Έχουμε συμβόλαιο. Δεν μπορείς να κάνεις πίσω τώρα.
Πάντα κάνω πίσω.
Γεια σου, αγάπη. Τι θα πας να κάνεις στην Αμερική;
Δεσποινίς...
Θα ήταν μεγάλη μου χαρά...
Δεσποινίς...
Θα...
Θα ήμουν πανευτυχής...
...αν δεχόσασταν αυτό...
...το μικρό δείγμα...
token of--
Μις Πάντοαν, τι κάνετε εδώ, ολομόναχη; Τα κύματα μετράτε;
Ο καπετάνιος είπε πως θα περάσουμε σε λίγο τον Τροπικό του Καρκίνου.
Επιτέλους θα δούμε κάτι!
Προσέξατε πώς αλλάζει χρώματα η θάλασσα 10 φορές τη μέρα;
Περισσότερες.
Θα μπορούσα να κοιτάω τη θάλασσα όλη μέρα.
Ξέρετε, οι αγρότες δεν την κοιτάζουν. Τους τρομάζει.
Τουλάχιστον έτσι άκουσα.
Δεν είναι αλήθεια.
Ο πατέρας μου μού είπε πως ακούει τη φωνή του ωκεανού.
Αλήθεια; Και τι λέει;
Δεν μπορώ να σας πω. Είναι μυστικό. Και τα μυστικά πρέπει να κρατιούνται.
Θεέ μου! Βρέχει με το τουλούμι.
- Ας πάμε μέσα. - Δώστε μου το χέρι σας.
Ο επόμενος!
- Ο επόμενος, παρακαλώ. - Ο επόμενος!
Με συγχωρείτε!
Σας παρακαλώ, δεσποινίς.
Πρέπει να σας μιλήσω.
Πάτε να συναντήσετε τον πατέρα σας, έτσι δεν είναι;
Ναι. Πώς το ξέρετε;
Τον έχω γνωρίσει, νομίζω.
Σ' αυτό το καράβι, πριν αρκετά χρόνια.
Δεν ξέρω αν είχε πάρει το ίδιο καράβι.
Είμαι βέβαιος.
Έχει μια μουζέτα, σωστά;
Νομίζω πως παίξαμε μαζί.
Δεν ξέρω αν θα το θυμάται, αλλά δώστε του χαιρετισμούς.
Θα τους δώσω, αλλά πώς ξέρατε ποια είμαι; Είναι πολύ περίεργο.
Πολύ παράξενο, δεν είναι;
Είναι μυστικό.
Και τα μυστικά πρέπει να κρατιούνται.
Αν και ο πατέρας σας το έβλεπε διαφορετικά τότε, νομίζω.
- Εμπρός! - Εμπρός! Προχωρείτε!
Θα μείνουμε εδώ όλη την εβδομάδα μ' αυτόν το ρυθμό!
Σας παρακαλώ, δεχτείτε αυτό το μικρό μουσικό δείγμα...
Λυπάμαι, αλλά δεν σας ακούω!
Θέλω να...
...δεχτείτε αυτό το μικρό δείγμα...
Δεν σας ακούω!
- Καλή τύχη! - Σας ευχαριστώ. Καλή τύχη και σε σας!
Γιατί δεν έρχεστε κάποια μέρα να μας επισκεφτείτε;
Μένουμε στην οδό Μοτ, αριθμός 27.
Ο πατέρας μου έχει ψαράδικο.
Μπορεί!
- Πάντοαν, εντάξει. Ο επόμενος! - Ο επόμενος!
Καλωσήρθατε στην Αμερική. Ελάτε.
Ελάτε κάτω. Συνεχίστε να προχωρείτε.
Ελάτε, όλοι. Προσέξτε μη σκοντάψετε, κυρία.
Συνεχίστε να προχωρείτε.
Δεν την ανέφερε ξανά. Κι εγώ δεν ρώτησα ποτέ...
...τουλάχιστον για τα επόμενα δώδεκα ταξίδια.
Εξάλλου, ήταν ευτυχισμένος, όπως πάντα.
Η δημοτικότητά του ήταν στο αποκορύφωμά της.
Και τότε, μια ανοιξιάτικη βραδιά...
...μεταξύ Γένοβας και Ν. Υόρκης, στη μέση του ωκεανού...
Σε τρεις μέρες, όταν φτάσουμε στη Ν. Υόρκη...
...θα κατεβώ απ' το πλοίο.
Κατάπιες τη γλώσσα σου;
Όχι.
Χαίρομαι!
Όμως, έτσι ξαφνικά;
Δικέ μου, είναι υπέροχο!
- Θέλω να δω κάτι εκεί κάτω. - Τι;
Τον ωκεανό.
Πλάκα μού κάνεις.
Μόνο τον ωκεανό βλέπεις απ' τη μέρα που γεννήθηκες.
Ναι, αλλά από 'δώ.
Θέλω να τον δω από 'κεί. Δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Όταν δέσουμε, σκύψε απ' την κουπαστή και κοίτα καλά.
- Το ίδιο είναι. - Όχι, δεν είναι.
Απ' τη στεριά, ακούς τη φωνή του.
Δεν την ακούς απ' το πλοίο.
Τι εννοείς "τη φωνή του";
Τη φωνή του.
Είναι σαν...
...μια μεγάλη κραυγή...
...που σου λέει πως η ζωή είναι πελώρια.
Μόλις την ακούσεις, τότε θα ξέρεις τι να κάνεις, για να συνεχίσεις να ζεις.
Θα μπορούσα να μείνω εδώ για πάντα...
...αλλά ο ωκεανός δεν θα μου πει ποτέ τίποτα.
Αλλά, αν κατεβώ...
Αν ζήσω στη στεριά ένα-δυο χρόνια, θα γίνω φυσιολογικός.
Σαν τους άλλους.
Κι ίσως μια μέρα, κατεβώ στην παραλία...
...κοιτάξω τον ωκεανό...
...κι ακούσω την κραυγή του.
Δεν ξέρω ποιος σου είπε αυτές τις αηδίες...
...ή αν τις επινόησες μόλις τώρα, αλλά θέλεις να μάθεις τι πιστεύω;
Πιστεύω ότι...
...ο αληθινός λόγος που θέλεις να κατεβείς απ' το καράβι, είναι η κοπέλα.
Πάντα η κοπέλα είναι.
Αλλά ακόμα κι αν δεν είναι αυτός ο λόγος, εμένα μου κάνει πάντως...
...γιατί πάντα ήθελα να φύγεις απ' αυτό το καράβι...
...και να παίζεις για τον κόσμο στη στεριά...
...και να παντρευτείς μια καλή γυναίκα, να κάνεις παιδιά...
...κι όλα αυτά τα πράγματα στη ζωή που δεν είναι πελώρια...
...αλλά αξίζουν τον κόπο.
Θα έρθεις να μ' επισκεφτείς στη στεριά, ε; Δεν θα 'ρθεις;
Φυσικά.
Κι έτσι θα μου γνωρίσεις τη μητέρα των παιδιών σου.
Και θα με καλέσεις για δείπνο μια Κυριακή.
Θα φέρω το επιδόρπιο κι ένα μπουκάλι κρασί...
...και θα μου πεις πως δεν χρειαζόταν.
Και καθώς θα μου δείχνεις το σπίτι σου, σε σχήμα πλοίου...
...η γυναίκα σου θα ψήνει μια γαλοπούλα, και μετά θα καθήσουμε στο τραπέζι...
...θα της πω ότι είναι μια άριστη μαγείρισσα...
...κι αυτή θα μου πει "Μα γιατί μιλάς συνέχεια για μένα;"
Ξέρεις, θα σου δώσω το παλτό μου από καμήλα.
Θα είσαι κούκλος, όταν βγεις έξω.
Πόσους αποχαιρετισμούς είχα δει στην προκυμαία, χωρίς να μου καίγεται καρφί.
Αλλά όταν αποχαιρέτησα τον 1900...
...ήταν πραγματικό πλήγμα.
Γελούσαμε και συνεχώς λέγαμε "Θα σε δω σύντομα".
Αλλά μέσα μας και οι δυο ξέραμε ότι δεν θα ξαναβλεπόμασταν ποτέ.
- Άντε γεια! - Αντίο, 1900! Να προσέχεις.
Καλά να περνάς!
Μην κάνεις ο,τιδήποτε δεν θα έκανα εγώ!
Να προσέχεις, 1900!
- Γράφε μας κανένα γράμμα πού και πού! - Πρόσεχε τον εαυτό σου εκεί έξω!
Τι έπαθε; Σκατά πάτησε;
Μπορεί απλά να ξέχασε κάτι.
Μπορεί να ξέχασε γιατί κατεβαίνει.
Τι νομίζεις ότι πας να κάνεις;
Φερόταν παράξενα για πολύ καιρό μετά απ' αυτό.
Δεν μιλούσε σε κανέναν.
Προτιμούσε να κλείνεται στον εαυτό του για μέρες στη σειρά.
Έδειχνε να τον απασχολούν πολύ προσωπικά ζητήματα.
- Και μια μέρα... - Κοίτα.
...καθώς καθόμουν στο μπαρ...
Ευχαριστώ για το παλτό, Μαξ. Μου πήγε γάντι.
Ήταν πραγματικά κρίμα.
Τώρα όμως είμαι πολύ καλύτερα. Τελείωσα μ' όλα αυτά.
Σαν τον παλιό καλό καιρό.
Έφυγα απ' το "Βιρτζίνιαν" στις 21 Αυγούστου 1933...
...μ' όλα μου τα χαρτιά εντάξει και την πληρωμή μου...
...όλα τακτοποιημένα.
Ήξερα πως, αργά ή γρήγορα, θα εγκατέλειπα τον ωκεανό...
...κι αυτό έκανα.
Δεν ξανάκουσα ποτέ για τον 1900 ή το "Βιρτζίνιαν"...
...όχι πως τους ξέχασα ποτέ.
Αντίθετα.
Στη διάρκεια του πολέμου, πάντα αναρωτιόμουν...
"Ποιος ξέρει τι θα 'κανε ο 1900, αν ήταν εδώ;"
"Ποιος ξέρει τι θα 'λεγε;"
"Χέσε τον πόλεμο", θα 'λεγε.
Αλλά ειπωμένο από μένα, δεν ήταν το ίδιο.
- Θα μου λείψει το παλιοκόριτσο. - Αντίο!
Έχει περάσει πολύς καιρός, ξέρεις. Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι δεν έφυγε;
Ίσως τελικά πήγε μια ωραία μέρα στην οδό Μοτ, στο ψαράδικο, να βρει την κοπέλα.
Ίσως.
Ε, Κον.
Τι τρέχει; Δεν είσαι πια θαλασσόλυκος;
Πού στο διάολο τον βρήκες αυτόν το δίσκο;
Τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια;
Έπαιζα μουσική.
Ακόμα και στον πόλεμο;
Ακόμα κι όταν κανείς δεν χόρευε πια.
Ακόμα κι όταν έπεφταν οι βόμβες.
Εγώ συνέχισα να παίζω... μέχρι που το πλοίο έφτασε εδώ.
Πλοίο το λες αυτό;
Μάλλον μοιάζει με βουνό από δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί.
Λίγο επικίνδυνο, δεν νομίζεις;
Κι εσύ, Μαξ;
Πού είναι η τρομπέτα σου;
Κι εγώ την παράτησα, πριν αρκετό καιρό.
Αλλά, ξέρεις, τώρα έχω διάθεση να ξαναρχίσω.
Είμαι γεμάτος νέες ιδέες.
Ας φτιάξουμε ένα ντουέτο. Εσύ κι εγώ.
Ή μια δική μας ορχήστρα.
Η Μεγάλη Ορχήστρα του Ντάνυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον Χίλια Εννιακόσια!
Μου ανάβουν τα αίματα.
Θα κάνουμε πάταγο.
Έλα, Χίλια Εννιακόσια. Έλα μαζί μου.
Ας κατεβούμε κι ας δούμε τα πυροτεχνήματα απ' την προβλήτα...
...και μετά θ' αρχίσουμε απ' την αρχή.
Μερικές φορές, έτσι πρέπει να το κάνεις.
Ξαναρχίζεις απ' την αρχή.
"Ποτέ δεν έχεις ξοφλήσει πραγματικά...
...όσο έχεις μια καλή ιστορία...
...και κάποιον να την πεις".
Το θυμάσαι;
Εσύ μου το είπες.
Τι σωρό ιστορίες θα έχεις τώρα!
Ο κόσμος θα κρέμεται απ' τα χείλη σου...
...και θα τρελαθούν με τη μουσική σου.
Πίστεψέ με.
Όλη αυτή η πόλη!
Δεν μπορούσες να δεις πουθενά το τέλος της!
Το τέλος;
Σας παρακαλώ;
Σας παρακαλώ, μου δείχνετε πού τελειώνει;
Πολύ ωραία έδειχναν όλα από 'κείνη τη σκάλα.
Κι εγώ ήμουν έξοχος με το παλτό μου.
Σκέτος κούκλος.
Και πράγματι έβγαινα έξω.
Εγγυημένα.
Δεν ήταν αυτό το πρόβλημα.
Δεν ήταν αυτό που είδα που μ' εμπόδισε, Μαξ.
Ήταν αυτό που δεν είδα.
Καταλαβαίνεις;
Αυτό που δεν είδα.
Σ' αυτή την τεράστια πόλη υπήρχαν όλα, εκτός από τέλος.
Δεν υπήρχε τέλος.
Αυτό που δεν έβλεπα ήταν πού τελείωνε όλο αυτό το πράγμα.
Το τέλος του κόσμου.
Πάρε ένα πιάνο.
Τα πλήκτρα αρχίζουν...
Τα πλήκτρα τελειώνουν.
Ξέρεις πως είναι 88. Κανείς δεν θα σου πει τίποτε διαφορετικό.
Δεν είναι άπειρα.
Εσύ είσαι άπειρος.
Και σ' αυτά τα πλήκτρα, η μουσική που κάνεις είναι άπειρη.
Μ' αρέσει αυτό.
Μπορώ να ζήσω έτσι.
Με βγάζεις στη σκάλα κι απλώνεις μπροστά μου...
...ένα κλαβιέ με εκατομμύρια, δισεκατομμύρια πλήκτρα που ποτέ δεν τελειώνουν.
Και αυτή είναι η αλήθεια, Μαξ. Ότι ποτέ δεν τελειώνουν...
...κι αυτό το κλαβιέ είναι άπειρο.
Κι αν το κλαβιέ είναι άπειρο, τότε σ' αυτό το κλαβιέ...
...δεν μπορείς να παίξεις μουσική.
Κάθεσαι σε λάθος σκαμνί. Αυτό το πιάνο είναι του Θεού.
Χριστέ μου! Είδες τους δρόμους; Τους δρόμους και μόνο!
Υπήρχαν χιλιάδες!
Πώς τα καταφέρνεις εκεί κάτω; Πώς διαλέγεις έστω κι έναν;
Μία γυναίκα...
...ένα σπίτι...
Ένα χωράφι για δικό σου, ένα τοπίο να κοιτάς...
...έναν τρόπο να πεθάνεις.
Όλος αυτός ο κόσμος σε βαραίνει.
Δεν ξέρεις ούτε καν πού τελειώνει!
Δεν φοβάσαι μήπως διαλυθείς και στη σκέψη του μόνο;
Πώς αντέχεις να τον ζήσεις;
Γεννήθηκα σ' αυτό το πλοίο.
Και ο κόσμος πέρασε δίπλα μου...
...κατά δυο χιλιάδες άτομα τη φορά.
Κι εδώ υπήρχαν ευχές.
Όμως, μόνο όσες χωράνε μεταξύ πλώρης και πρύμνης.
Έπαιζες την ευτυχία σου, αλλά σ' ένα πιάνο όχι άπειρο.
Μ' αυτό τον τρόπο έμαθα να ζω.
Η στεριά;
Η στεριά είναι ένα πλοίο πολύ μεγάλο για μένα.
Είναι μια γυναίκα υπερβολικά όμορφη.
Έίναι ένα ταξίδι πολύ μακρύ, ένα άρωμα πολύ δυνατό.
Είναι μουσική που δεν ξέρω να παίζω.
Ποτέ δεν θα μπορούσα να κατεβώ απ' αυτό το πλοίο.
Το πολύ-πολύ... να κατεβώ απ' τη ζωή μου.
Στο κάτω-κάτω...
...δεν υπάρχω για κανέναν.
Εσύ είσαι η εξαίρεση, Μαξ.
Είσαι ο μόνος που ξέρει ότι είμαι εδώ.
Είσαι μειονότητα...
...και καλύτερα να το συνηθίσεις.
Συγχώρεσέ με, φίλε μου...
...αλλά δεν κατεβαίνω.
Ε, Μαξ!
Φαντάζεσαι αυτή τη σκηνή στις Χρυσές Πύλες;
Κάποιος ψάχνει τ' όνομά μου σε μια λίστα και δεν το βρίσκει.
"Πώς είπες τ' όνομά σου;"
"Χίλια Εννιακόσια".
"Χίλμαν, Χίλτινγκεϊλ, Χίλστοκ, Χίτλεντιν;"
"Βλέπετε, κύριε, γεννήθηκα σε καράβι".
"Ορίστε;"
"Γεννήθηκα, μεγάλωσα και πέθανα σε καράβι. Μάλλον δεν είμαι καταχωρημένος εκεί."
"Ναυάγιο;"
"Όχι, εξήμισι τόννοι δυναμίτη."
"Νιώθεις καλύτερα τώρα;"
"Ναι, μια χαρά. Μόνο που έχασα ένα χέρι."
"Χέρι;"
"Ναι, στην έκρηξη."
"Καλά τότε, θα μπορέσεις να βρεις ένα χέρι εκεί."
"Ποιο είπες ότι σου λείπει;"
"Το αριστερό, κύριε."
"Ω, λυπάμαι φοβερά..."
"Απ' ό,τι φαίνεται, έχουμε μόνο δύο δεξιά."
"Δυο δεξιά χέρια;"
"Φοβάμαι, ναι."
"Θα σε πείραζε πολύ να..."
"Να τι;"
"Ε... να πάρεις ένα δεξί χέρι, αντί για αριστερό;"
"Τέλος πάντων... μ' όλα αυτά υπ' όψη, καλύτερα ένα δεξί απ' το τίποτα, υποθέτω."
"Συμφωνώ απόλυτα!"
Δεν είναι για γέλια, Μαξ.
Φαντάσου μπέρδεμα.
Να περάσεις την αιωνιότητα με δύο δεξιά χέρια;!
Θέλω να πω, πώς θα κάνεις το σταυρό σου;
Ε, Μαξ!
Φαντάσου τι μουσική θα 'παιζα με δύο δεξιά χέρια!
Ελπίζω να βρω κανένα πιάνο εκεί πάνω.
Πολύ ωραία! Όλοι μαζί τώρα!
Τι θα έκανες στη θέση μου;
Δεν ξέρω.
Μάλλον θα ένιωθα εντελώς άχρηστος.
Αργά ή γρήγορα όλες οι ιστορίες τελειώνουν...
...και δεν μένει τίποτα να προσθέσεις.
Ευχαριστώ πάντως, μπάρμπα.
Ε, Κον.
Ένα μόνο πράγμα δεν καταλαβαίνω.
Ποιος έκρυψε τον σπασμένο δίσκο μέσα στο πιάνο;
Τον βλέπεις μπροστά σου.
Άρα... Δεν ήσουν εντελώς άχρηστος, τελικά.
Ε, Κον!
Πάρε.
Πάρε την τρομπέτα σου.
Νομίζω ότι θα την χρειαστείς.
Ξέχνα τα χρήματα.
Μια καλή ιστορία αξίζει περισσότερο από μια παλιά τρομπέτα.
Εντάξει, μπάρμπα.
Επιμέλεια υποτίτλων: bkouf ®